Recensie: Dawn Of The Planet Of The Apes

By  |  2 Comments

Er is geen onverwachter succes vanuit Hollywood als de flinke oppoetsbeurt die de Planet Of The Apes-franchise heeft gekregen. Dawn Of The Planet Of The Apes is de volgende fantastische stap hierin.

Planet Of The Apes heeft decennia gekwakkeld. De originele film uit 1968 is (en blijft) een klassieker, maar de reeks aan vervolgfilms die daar achteraan kwam zakte snel weg en de tv-serie uit 1974 houdt kwalitatief, ondanks enkele spannende en uitgesproken maatschappijkritische thema’s, amper nog stand. De uitgesproken thema’s zijn altijd de kracht van de franchise geweest. Het feit dat de Tim Burton-reboot uit 2001 juist de maatschappijkritiek overboord had gezet, maakte dat de film ondanks een fantastische Tim Roth als apengeneraal Thade, direct al aan kracht verloor.

Juist toen niemand er meer een stuiver voor gaf, werd de franchise in 2011 weer nieuw leven in geblazen met het door Rupert Wyatt geregisseerde Rise Of The Planet Of The Apes, een film die zowel op ‘blockbuster’ niveau werkt, als zich op het intellect richt. Matt Reeves neemt de regiestoel over met Dawn Of The Planet Of The Apes, maar zet die ingezette lijn overtuigend voort en dat maakt dat elke bezoeker uit de bioscoopervaring kan halen wat hij/zij wil.

De film speelt zich tien jaar na de vorige af. Het virus dat de apen genetisch heeft versterkt en doorontwikkeld, is zo goed als de hele mensheid fataal geworden. Chimpansee Caesar (Andy Serkis) heeft inmiddels een gezin en geeft leiding aan een apensamenleving in de bossen rond San Fransisco. De vrede wordt verstoord als een mensenexpeditie de bossen in trekt op zoek naar een oude energiecentrale om de stad van elektriciteit te voorzien. Het is de start van een onvermijdelijke clash tussen mensen en apen.

Een slimme zet van de makers is geweest om zowel de mensen als de apen in de film in een overgangsfase te portretteren. Daardoor is het hele conflict dat ontstaat niet zwart-wit. Chimpansee Caesar is gematigd, zijn menselijke evenknie Malcolm (Jason Clarke) ook. Zij willen beiden de wankele vrede zoals deze is bewaren. Maar daar tegenover staan de verre van gematigde bonobo Koba (Toby Kebbel) en opruiende Dreyfus (Gary Oldman) die elk in respectievelijk de totale mensheid en het totale apendom de grote vijand zien.

Waarbij er binnen met name het apenkamp een Shakespeariaanse machtsstrijd ontspint die zijn ontknoping heeft met een directe link naar het vorige deel. De manier waarop macht corrumpeert en het ‘wij tegen hen’ denken de geest vertroebelt, daar zit de relevantie en de spiegel die de film het publiek voorhoudt. Maar als je gewoon een spannende film over een apen vs. mensen-oorlog wil zien, wordt dat ook op een zilveren dienblad opgediend.

Het moet gezegd dat de apenscènes emotioneel het meest invoelbaar zijn en de mensen wat vlakke bijfiguren zijn in dit spektakel. Het is bijzonder hoe de volledige apenmassa in de film uit de computer komt, er is geen aap bij de opnames aanwezig geweest. Meer bijzonder blijft dat er dankzij acteurs als Andy Serkis en Toby Kebbel enorm veel emotie van die creaties uit gaat. De CGI is dan ook de echte hoofdrolspeler van Dawn Of The Planet Of The Apes, maar die kon niet zo schitteren als juist de acteurs wiens eigen gelaat je nooit ziet het geheel niet zo’n kloppend hart hadden gegeven.

Dawn Of The Planet Of The Apes
Met: Andy Serkis, Toby Kebbel, Gary Oldman, Jason Clarke e.a.
Regie: Matt Reeves
Waardering: ****

Reacties

Reacties

2 Comments

  1. Pingback: Planet Of The Apes-film wereldwijd best bekeken - Supergeeks .nl

  2. Pingback: Planet Of The Apes-film opnieuw best bekeken - Supergeeks .nl

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>