Retro-Review: Blade Runner – The Final Cut (1982 | 2007)

By  |  0 Comments

Supergeeks.nl blaast wekelijks op zaterdag het stof van een oude klassieker voor een retro-review. Deze week hoeven we zelf niet te blazen, want filmmaatschappij Warner Bros. heeft Blade Runner opnieuw de bioscoop in gebracht. Niet in de bioscoopversie uit 1982, maar de zogenaamde Final Cut uit 2007. Een uitgelezen kans de onvolprezen klassieker op een groot doek te zien.

WARNER BLADE RUNNER poster 1sheet.inddWat exact de aanleiding is, is niet helemaal duidelijk. Wel is het fantastisch dat afgelopen donderdag Blade Runner – The Final Cut in de Nederlande bioscopen is gaan draaien. De klassieker van Ridley Scott is een icoon uit de jaren tachtig, maar houdt in ene wereld die door bombastische producties en duizeligmakende 3D gedomineerd wordt fantastisch stand. Zeker als je even inbeeldt dat dit de wereld is waarin we bijna leven. Want Blade runner speelt zich in een wel heel nabije toekomst af.

Veredelde robots
Op valentijnsdag 2016 – en dat is over net iets meer dan een half jaar al – rolt volgens het verhaal van Blade Runner replicant Pris (gespeeld door Daryl Hannah) van de lopende band. Het is de start van een boel ellende. Replicants zijn net mensen, maar zijn sterker, leniger en ze kennen geen emoties. Of stiekem toch wel? De replicants worden door de mens ingezet om klusjes op te knappen waaraan wij zelf de handen niet meer vuil willen maken of (zoals Pris) voor ‘ontspanningsdoeleinden’. Een veredeld soort robots dus, maar dusdanig menselijken dat je afvraagt in hoeverre die kwalificatie nog op gaat. Na een uit de hand gelopen opstand mogen de replicants geen stap meer op aarde zetten en in 2019 wordt een kleine groep ontsnapte replicants door speciale eenheden (Blade Runners) onschadelijk gemaakt. De door Harrison Ford gespeelde Rick Deckard is zo’n replicantjager, maar de échte ster van de film is Rutger Hauer als replicant Roy Batty.

Aanklacht
Deze uit 1982 stammende film, gebaseerd op Philip K. Dicks boek Do Androids Dream Of Electric Sheep?, kan worden gezien als een aanklacht waarin wordt afgerekend met het beeld dat mensen verschillen van elkaar. Hier zijn de replicants dan ‘de anderen’, in het dagelijkse leven kan je daar elke andere in het nauw gedreven minderheid voor invullen.

Deze film had je al een jaar of acht in de kast kunnen hebben, want de ‘final cut’ van Blade Runner verscheen destijds in een kloeke dvd-box met daarin ook diverse andere cuts van Ridley Scotts klassieker. De film heeft dan ook nogal eens op de snijtafel gelegen. Voor deze ‘ultieme versie’ (volgens de regisseur) is gelukkig niet de fout begaan die bijvoorbeeld George Lucas met Star Wars wel beging. Ridley Scott heeft de verleiding weerstaan om aan de film uit ’82 moderne effecten toe te voegen of om de (toch wel gedateerde) soundtrack van Vangelis een hippe update te geven.

Vragen
De knappe mix van sciencefiction en film noir is – ondanks dat we nu toch echt wel weten dat onze toekomst er niet zo uit gaat zien als voorspeld – ondanks alles visueel nog altijd aantrekkelijk. De film kan tevens ook (nig steeds) als waarschuwing gelden dat je als mens niet moet proberen voor God te spelen. Het is een thema dat in de sciencefiction wel vaker terugkomt, maar nergens grijpt het je op zo’n indringende manier als in Blade Runner. Je verlaat na afloop van de film daadwerkelijk de bioscoop met de vragen wie je bent, wat je hier doet en wat het betekent om mens te zijn. Een tijdloze klassieker. *****
image

Reacties

Reacties

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>