Retro-Review: Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Secret Of The Ooze (1991)

By  |  7 Comments

Supergeeks.nl blaast wekelijks op zaterdagmorgen het stof van oude klassiekers af en kijkt er met een frisse blik naar, om te zien of vroeger écht alles beter was. Deze week Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Secret Of The Ooze.

In augustus verschijnt dan eindelijk de door Michael Bay geproduceerde reboot van het Ninja Turtles-universum, gebaseerd op de strips van Kevin Eastman en Peter Laird. De door Jonathan Liebesman geregisseerde speelfilm bevat vertrouwde elementen uit eerdere incarnaties van de inmiddels dertig jaar oude stripfiguren, maar introduceert ook enkele nieuwe onderdelen aan de uitgebreide mythologie.

Tot het zover is, kijken we terug op de eerste drie speelfilms van de Turtles uit de jaren ’90, de als opvolger bedoelde cgi-film uit 2007 en de tekenfilm Turtles Forever. Het tweede avontuur uit de originele trilogie verschijnt in 1991, een jaar na de eerste film. Gezien het immense succes van de voorganger, is het budget voor het tweede deel aanzienlijk groter. Hoewel ook de tweede film enorm goed bezocht wordt, is de opbrengst minder groot.

Van een commerciële flop is absoluut geen sprake, al lijkt Turtlemania in 1991 zijn verzadigingspunt te hebben bereikt. De Turtles zijn overal. Het komische kwartet is niet te vermijden: in supermarkten zie je de groene gezichten op de meest uiteenlopende producten, speelgoedwinkels zijn afgeladen met talloze poppetjes en spelletjes, hun Nintendo-games zijn niet aan te slepen en de tekenfilmserie trekt veel kijkers.

Trailer uit 1991 (opent met nummer van Spunkadelic uit slotscène eerste film):

Na in hun vorige rolprent Shredder en zijn Foot Clan te hebben verslagen, vieren de Turtles hun overwinning (met veel pizza’s). Shredders rechterhand Tatsu (Toshishiro Obata) leidt de clan tijdelijk, tot de dood gewaande Shredder terugkeert (nu gespeeld door François Chau). Net als de Turtles leren zij over het incidenteel door TGRI geproduceerde mutagenslijm, verantwoordelijk voor de mutatie van de schildpadden.

Censuur
In Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Secret Of The Ooze zijn veel meer invloeden uit de tekenfilmreeks van Fred Wolf voelbaar. Begin jaren ’90 was er, zeker in de VS, nogal wat ophef over het geweld in film en tekenfilms van de Turtles en oosterse begrippen als vechtsporten en meditatie gingen menig ouder te ver. De censuur leidde er onder meer toe dat Michelangelo zijn nunchucks niet meer mocht gebruiken.

De vechtstokjes van de Turtle met de oranje hoofdband keren dan ook niet terug in The Secret Of The Ooze. Raphael gebruikt zijn sais enkel in een scène om een stuk pizza te vangen en de enige keer dat Leonardo zijn ninjatō uit de schedes haalt, heeft niks met een zwaardgevecht te maken. Enkel Donatello gebruikt zijn houten staf veelvuldig in deze film. De gevechten bevatten zeer veel slapstickelementen.

Nieuwe regisseur Michael Pressman weet goed om te gaan met de beperkingen die de censuur met zich meebrengt. De vechtscènes zijn zelfs dynamischer dan in de eerste film. Ook geeft Pressman een realistischer en actueler beeld van New York City. Niet langer is de stad een smerige, grauwe, levenloze achtergrond, maar we zien een fel verlichte metropool met een bruisend nachtleven en vol activiteit.

Vervangen
Pressman slaagt er bovendien in om een film te maken die daadwerkelijk aanvoelt als een aanvulling op het eerste deel, ondanks dat de cast grotendeels vervangen is. April O’Neil wordt gespeeld door Paige Turco en twee van de Turtles hebben andere stemacteurs. De jammerlijk afwezige Casey Jones maakt ruimte voor pizzabezorger Keno, vertolkt door Ernie Reyes, Jr. (in de eerste film nog stuntman voor Donatello).

Verder zijn er amper continuïteitsfouten. De voornaamste is dat O’Neil ineens voor een ander nieuwsstation werkt. In deel 1 wordt ze ontslagen, maar aan het eind van de film krijgt ze haar baan terug. Wellicht was de opslag die ze eiste te hoog? Los daarvan weet scriptschrijver Todd W. Langen de befaamde ontstaansgeschiedenis (een belangrijk deel van de mythologie) te verweven in een compleet nieuw verhaal.

Waar de vorige film nog grotendeels gebaseerd was op stripverhalen van Eastman en Laird, gebruikt Langen hier slechts enkele elementen. Chemiebedrijf TGRI heet in de strips TCRI en wordt daar gerund door het buitenaardse Utrom-ras (Krang uit de tekenfilm is gebaseerd op de Utroms). Shredder keert niet zelf terug in de strips (hij sterft na zijn enige gevecht met de Turtles), maar wel een paar genetische klonen.

Emotioneel
Professor Jordan Perry (David Warner) legt uit dat het mutagen bij toeval is ontstaan en dat de mutatie van de Turtles en hun sensei, de rat Splinter (Kevin Clash), een gevolg is van een ongeluk. Donatello is de enige die hier emotioneel op reageert. Nu laat Donatello sowieso meer diepgang zien in deze film en hij wordt nu geportretteerd als de techneut. Waar Raph de ster van de eerste film was, is Don dat in de tweede.

Vanilla Ice – Ninja Rap (1991)

The Secret Of The Ooze dankt zijn populariteit vooral aan de toevoeging van twee nieuwe slechteriken: de gemuteerde bijtschildpad Tokka en wolf Rahzar. Laird en Eastman wilden het populaire tekenfilmduo Rocksteady en Bebop niet in de film terugzien, dus werd er voor Tokka en Rahzar gekozen. Net als Shredders infantiele handlangers uit de tekenfilm, blijken Tokka en Rahzar echter ineffectieve knechten.

De uit de kluiten gewassen Muppets (vervaardigd door het bedrijf van de indertijd net overleden Jim Henson) zorgen daarentegen voor gedenkwaardige momenten in de onderhoudende film. Het grote minpunt is dat er helaas geen enkele dreiging uitgaat van Shredder, zelfs niet in zijn ridicule gemuteerde vorm (worstelaar Kevin Nash). Het noodlot van de bruut is eveneens van elke vorm van dramatiek gespeend.

Oordeel van nu:
De poging de tweede Turtles-film kleurrijker, kindvriendelijker en minder gewelddadig te maken, werd aanvankelijk neergesabeld door de critici. The Secret Of The Ooze blijkt jaren na dato beter overeind te blijven dan het eerste deel, mede vanwege het sterkere script. Maar die verdomde Vanilla Ice herinnert je eraan hoe oud deze film al is.

Ondanks de Ninja Rap: *** ½

Lees onze beoordelingen van alle Turtles-films:

Teenage Mutant Ninja Turtles (1990) | Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Secret Of The Ooze (1991) | Teenage Mutant Ninja Turtles III (1993) | TMNT (2007) | Turtles Forever (2009) | Teenage Mutant Ninja Turtles (2014)

Reacties

Reacties

7 Comments

  1. Pingback: Retro-Review: Teenage Mutant Ninja Turtles III (1993) - Supergeeks .nl

  2. Pingback: Turtles-film Michael Bay krijgt vervolg - Supergeeks .nl

  3. Pingback: Retro-Review: TMNT (2007) - Supergeeks .nl

  4. Pingback: Retro-Review: Turtles Forever (2009) - Supergeeks .nl

  5. Pingback: Recensie: Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) - Supergeeks .nl

  6. Pingback: Retro-Review: Teenage Mutant Ninja Turtles (1990) - Supergeeks .nl

  7. Pingback: Eerste ontwerpen slechteriken uit tweede Turtles-film - Supergeeks .nl

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>