Retro-Review: Teenage Mutant Ninja Turtles III (1993)

By  |  5 Comments

Supergeeks.nl blaast wekelijks op zaterdagmorgen het stof van oude klassiekers af en kijkt er met een frisse blik naar, om te zien of vroeger écht alles beter was. Deze week Teenage Mutant Ninja Turtles III, het laatste deel uit de originele filmtrilogie.

In augustus verschijnt dan eindelijk de door Michael Bay geproduceerde reboot van het Ninja Turtles-universum, gebaseerd op de strips van Kevin Eastman en Peter Laird. De door Jonathan Liebesman geregisseerde speelfilm bevat vertrouwde elementen uit eerdere incarnaties van de inmiddels dertig jaar oude stripfiguren, maar introduceert ook enkele nieuwe onderdelen aan de uitgebreide mythologie.

Tot het zover is, kijken we terug op de eerste drie films van de Turtles uit de jaren ’90, de als opvolger bedoelde cgi-film uit 2007 en tekenfilm Turtles Forever. Wanneer Teenage Mutant Ninja Turtles III in 1993 verschijnt, is Turtlemania op zijn retour. De Ninja Turtles waren in hun hoogtijdagen (1988-1991) getransformeerd van grimmige anti-helden tot de mascottes van een door Eastman en Laird gerund imperium met grote omzetten.

Het einde van de eerste stripreeks van de Mirage Studios komt in 1993 in zicht (de tekenaars hebben er amper nog tijd voor) en tekenfilmseries van Batman en X-Men winnen aan terrein. De Turtles-rage is grotendeels over, met de Mortal Kombat-achtige game Tournament Fighters en deze film als laatste strohalmen van succes. Wat de franchise midden jaren ‘90 de das omdoet, is het gebrek aan kwaliteit.

Trailer uit 1993 (met nummer van ZZ Top als achtergrondmuziek):

Fred Wolfs tekenfilmserie blijft zichzelf herhalen (sommige scripts worden letterlijk opnieuw gebruikt) en er worden amper nog gewilde actionfigures geproduceerd door Playmates Toys (de poppetjes doen meer aan cosplay dan op dat moment gangbaar is). De Archie-strips van het kwartet vervreemden zich juist van de jonge doelgroep met zware lectuur (vrienden van de Turtles worden bruut afgeslacht in de serie).

Doodschop
De tekenfilm en de Archie Comics blijven echter nog tot en met 1996 verschijnen en Playmates Toys blijft Turtle-poppetjes produceren tot de doodschop volgt die Ninja Turtles: The Next Mutation heet. De derde film van de Turtles wordt gezien als het einde van Turtlemania, vanwege het verhaal dat maar weinig te maken heeft met de boeiende mythologie die in de films uit 1990 en 1991 zo kundig uiteen werd gezet.

In de derde film komt April O’Neil (Paige Turco) in het feodale Japan terecht, het jaar 1603, na het lezen van een inscriptie op een antieke scepter. Krijger Kenshin (Henry Hayashi) keert in haar plaats terug, waarop de Turtles besluiten April achterna te gaan. Ze raken verwikkeld in de strijd tussen lokale rebellen en het leger van daimyo Norinaga (Sab Shimono, ook stemacteur van Mr. Murakam in de Nickelodeon-serie).

Tijdreizen en Japanse krijgers zijn geen onbekende concepten in het universum van de schildpadden. In 1987 schetste striptekenaar Jim Lawson een Turtle als samoerai (basis voor het poppetje Leo the Sewer Samurai), in 1991 was er de game Turtles In Time en het filmscript van regisseur Stuart Gillard is grotendeels gebaseerd op het tweedelige verhaal Masks van Michael Dooney uit 1992, een originele Turtles-strip.


Shogun
In Masks raken de Turtles echter in het jaar 1373 verzeild door de magische scepter van het terugkerende karakter Renet en nemen ze het op tegen een mysterieuze shogun (de demonische Savanti Romero) en het hagedisachtige wezen Chote (van hem werd in 1994 het poppetje Shogun Shoate geproduceerd). Zodra het conflict is opgelost, richten twee krijgers een school voor vechtsport op, genaamd The Foot.

Niks van dat alles is aanwezig in het uitgeklede script van Gillard. In zijn verhaal ligt de focus op de vete tussen rebellenleidster Mitsu (de Chinese actrice Vivian Wu, bekend uit The Last Emperor) en Norinaga, de vader van haar geliefde Kenshin. De Britse kapitein Walker (Stuart Wilson) probeert onderwijl vuurwapens en kanonnen te slijten aan Norinaga. De Turtles zoeken de scepter om terug te keren naar 1993.

Het conflict tussen Mitsu’s rebellen en de daimyo is helaas interessanter dat het overkoepelende verhaal over de Turtles die door de tijd reizen. De wankele alliantie tussen Norinaga en Walker doet denken aan die tussen Shredder en Krang in de tekenfilm. Er is een dubbelrol voor Elias Koteas, die terugkeert als Casey Jones en zijn vermoedelijke voorvader Whit. Hij refereert aan zijn afwezig in The Secret Of The Ooze.

Verliefd
Kijkend naar Teenage Mutant Ninja Turtles III krijg je de indruk dat Gillard liever een samoeraifilm had willen maken dan eentje rondom de populairste franchise van dat moment. We zien vooral de zachte kant van de tieners. Michelangelo wordt verliefd op Mitsu, Donatello is de wat contactgestoorde intellectueel (scherp contrast met de eerdere films) en Raphael koestert vaderlijke gevoelens voor het jongetje Yoshi.

Turtles dansen op Technotronic, zoals iedereen in de jaren ’90:

Leonardo heeft nog steeds amper een karakter of een functie. Net als Steve Barron en Michael Pressman weet Gillard niet wat hij moet aanvangen met de leider van de groep. Zijn grootste prestatie hier is dat hij Yoshi mond-op-mondbeademing geeft, nadat Mikey het kind uit een brandend huis redt. Hiermee wordt geïmpliceerd dat het jongetje een voorouder is van Hamato Yoshi, de door Shredder vermoorde eigenaar van Splinter.

Anders dan bij de vorige films zijn de animatronicspoppen ditmaal niet gemaakt door de studio van Jim Henson. Hoewel de karakters wel sprekend lijken op die uit de voorgaande films, zijn hun gezichtsuitdrukkingen minder realistisch. Stemacteurs Brian Tochi (Leo) en Robbie Rist (Mikey) blijven wel aan en Corey Feldman is terug als stem voor Don. James Murray zet een ongeloofwaardige, karakterrurale Splinter neer.

Oordeel van nu:
Teenage Mutant Ninja Turtles III is vooral een genot voor het oog, vanwege de fraaie Japanse decors, de als samoerai verklede hoofdrolspelers en de aantrekkelijke Wu. De karakters zijn daarentegen eendimensionaal en het verhaal past als geheel niet in de trilogie. Kinderen hoopten in 1993 op Krang en zijn Technodrome, maar kregen shoguns te paard. Geen wonder dat je liever Batman-actionfigures wilde met kerst.

En dan ook nog Technotronic in de aftiteling: **

 

Lees onze beoordelingen van alle Turtles-films:

Teenage Mutant Ninja Turtles (1990) | Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Secret Of The Ooze (1991) | Teenage Mutant Ninja Turtles III (1993) | TMNT (2007) | Turtles Forever (2009) | Teenage Mutant Ninja Turtles (2014)

Reacties

Reacties

5 Comments

  1. Pingback: Turtles-film Michael Bay krijgt vervolg - Supergeeks .nl

  2. Pingback: Retro-Review: TMNT (2007) - Supergeeks .nl

  3. Pingback: Retro-Review: Turtles Forever (2009) - Supergeeks .nl

  4. Pingback: Recensie: Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) - Supergeeks .nl

  5. Pingback: Retro-Review: Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Secret Of The Ooze (1991) - Supergeeks .nl

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>