Retro-Review: TMNT (2007)

By  |  4 Comments

Supergeeks.nl blaast wekelijks op zaterdagmorgen het stof van oude klassiekers af en kijkt er met een frisse blik naar, om te zien of vroeger écht alles beter was. Deze week TMNT, de eerste cgi-film van de Ninja Turtles.

Op 21 augustus verschijnt dan eindelijk de door Michael Bay geproduceerde reboot van het Ninja Turtles-universum, gebaseerd op de strips van Kevin Eastman en Peter Laird. De door Jonathan Liebesman geregisseerde speelfilm bevat vertrouwde elementen uit eerdere incarnaties van de inmiddels dertig jaar oude stripfiguren, maar introduceert ook enkele nieuwe onderdelen aan de uitgebreide mythologie.

De afgelopen weken zijn de eerste drie Turtles-films uit de jaren ’90 onder de loep genomen en nu is de cgi-film uit 2007 aan de beurt. Die wordt aanvankelijk al in 2000 aangekondigd, maar het productieproces is schijnbaar zo’n drama dat regisseur John Woo (Face Off, Mission: Impossible II) opstapt. De onervaren Kevin Munroe wordt aangetrokken voor de regie en er wordt besloten de film volledig te animeren.

De timing voor de film is wat curieus. Het lijkt erop dat het de bedoeling was om het twintigste jubileum te vieren in 2004. De tweede tekenfilmreeks van de Ninja Turtles (tussen 2003 en 2009 geproduceerd door 4kids) is tijdens het verschijnen van TMNT in het voorjaar van 2007 over zijn piek heen en gaat het zesde seizoen in: de weinig geliefde Fast Forward-afleveringen, waarin de Turtles afreizen naar de toekomst.

Trailer uit 2006 (zonder fragmenten uit de film zelf):

TMNT heeft echter niks te maken met de 4kids-serie van de Turtles. Het verhaal speelt zich jaren na de overwinning op Shredder af en de Turtles zijn een stuk ouder (rond de dertig). Hoewel de film duidelijk refereert aan gebeurtenissen uit de trilogie uit de jaren ’90 (Shredders helm, mutagencapsule, samoeraimaskers), beweert co-producer Laird dat TMNT een op zichzelf staande film is, los van de eerste drie.

Negeren
Als je ervoor kiest TMNT als voortzetting te zien van Teenage Mutant Ninja Turtles, Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Secret Of The Ooze en Teenage Mutant Ninja Turtles III, moet je negeren dat het door Shredder afgehakte rechteroor van Splinter (laatste rol van Mako Iwamatsu voor zijn overlijden) nog in tact is en dat de Turtles in het riool wonen (ze verhuisden in de tweede film naar een verlaten metrostation).

In TMNT gaat April O’Neil (Buffy The Vampire Slayer-ster Sarah Michelle Gellar) in Zuid-Amerika op zoek naar Leonardo (James Arnold Taylor), die het regenwoud is ingestuurd om aan zijn leiderschapskwaliteiten te werken. April keert terug naar New York City met een eeuwenoud artefact. Donatello (Mitchell Whitfield) werkt bij een IT-hulplijn en Michelangelo (Mikey Kelley) luistert als Cowabunga Carl kinderfeestjes op voor de kost.

Raphael (Nolan North) schuimt ’s nachts de straten af in zijn geheime hoedanigheid van Nightwatcher en ook Casey Jones (Chris Evans) is nog als vigilante actief. Het plot draait grotendeels om de drieduizend jaar oude krijger Yoatl alias Max Winters (Patrick Stewart), die onsterfelijk is geworden na het openen van een intergalactische poort. Zijn generaals zijn versteend en zijn leger uitgemoord door dertien monsters.

Verbannen
Daarna wordt het door Munroe geschreven script verwarrend. De artefacten die April meenam uit Zuid-Amerika zijn Yoatls versteende generaals. Ze worden met moderne technologie tot leven gewekt. De schatrijke Yoatl roept de hulp in van de door Karai (Zhang Ziyi) heropgerichte Foot Clan om de gevreesde monsters te vangen. Zodra de monsters worden verbannen, kan de gepijnigde Yoatl eindelijk sterven. Poeh.

En dat allemaal in 87 minuten. Dan is er nog de ruzie tussen Leonardo en Raphael, die het bloed onder elkaars nagels vandaan halen. De vechtscène tussen de twee is een hoogtepunt. Er zijn ook parallellen met het dertiendelige stripverhaal City At War, waarin Karai de leiding neemt van de Foot Clan. Dat conflict had uitvergroot mogen worden en het was gaaf geweest Nightwatcher een team te laten vormen met Casey.

Munroe laat kansen liggen de karakters uit de diepen. Karai is een sluwe dievegge in de strips en in de series van 4kids en Nickelodeon, maar hier is ze niet meer dan een huurling, die tussen neus en lippen door hint op een terugkeer van Shredder. Casey is de vriend van April, maar er is geen chemie tussen de twee (ze zoenen één keer). Samen sporen ze relikwieën op (Aprils vader had een antiekwinkel in de eerste film).

Pathetisch
Grote missers zijn de karakterisering van Yoatl en Splinter. In het begin van de film wordt Yoatl geportretteerd als doortrapte boef met plannen de wereld te veroveren, maar gaandeweg blijkt hij een verknipte en ongelukkige einzelgänger die gewoon dood wil. Hij is zelfs zo pathetisch dat zijn eigen generaals zich tegen hem keren. Iwamatsu laat Splinter klinken als een oude zeur, in plaats van een wijze mentor.

Vechtscène Leonardo en Raphael:

Het is duidelijk dat TMNT het regiedebuut van Munroe is. Voor een film althans, hij komt uit de gamewereld. Hij wil teveel. Teveel karakters, teveel plotwendingen en teveel verhaallijnen. De focus is zoek, met als gevolg dat er te weinig interactie is tussen de karakters (de kracht van voorgaande films), conflicten als sneeuw voor de zon verdwijnen en een teleurstellend slotgevecht (zeker niet met je ogen knipperen).

Toch is TMNT geen totale afgang, dankzij fraaie karakterontwerpen (vooral Splinter, Karai, de generaals van Yoatl, de dertien monsters en April in Kill Bill-pakje), het zeer geestige gestuntel van Michelangelo en Casey, het prachtig vormgegeven New York dat de sfeer uit de stripboeken uit de jaren ’80 ademt en actiescènes die van het scherm af spetteren vanwege de dynamische cameravoering en de slimme montage.

Oordeel van nu:
Deze cgi-film zal waarschijnlijk weinig nostalgische gevoelens losmaken bij Turtles-fans onder de twaalf en boven de twintig, zeker omdat de bijzonder hoogstaande computeranimaties nog vers aanvoelen en zelfs beter zijn dan die van de huidige Nickelodeon-serie (al is dat een budgetkwestie). Het verleden van de groene helden wordt erkend, maar niet genoeg om echt boeiende protagonisten terug te zien.

En voor het eerst geen Ya Kid K op de soundtrack: ** ½

 

Lees onze beoordelingen van alle Turtles-films:

Teenage Mutant Ninja Turtles (1990) | Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Secret Of The Ooze (1991) | Teenage Mutant Ninja Turtles III (1993) | TMNT (2007) | Turtles Forever (2009) | Teenage Mutant Ninja Turtles (2014)

Reacties

Reacties

4 Comments

  1. Pingback: Turtles-film Michael Bay krijgt vervolg - Supergeeks .nl

  2. Pingback: Retro-Review: Turtles Forever (2009) - Supergeeks .nl

  3. Pingback: Recensie: Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) - Supergeeks .nl

  4. Pingback: Retro-Review: Teenage Mutant Ninja Turtles III (1993) - Supergeeks .nl

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>